Duo violine i klavira oduševio publiku u Guarneriusu

Predivni duo Dejane Golčevac (violina) i Jasne Tucović (klavir) održao je koncert u velelepnoj sali Guarneriusa pružajući izuzetnu čast i ugodnost publici, koji će se dugo prepričavati. Publika, mahom zrelijih godina, sa pokojim predstavnikom omladine, uživala je uz melanholične, na mahove setne, pa čak i zvuke prožete divljom mladošću i euforijom u rukama majstora.

Prva kompozicija bila je Sonata za violinu solo, br.1 op. 27, nazvana još i „Jozef Sigeti“ (po čuvenom mađarskom violinisti), od belgijskog kompozitora Evgena Isaja (1858 –1931), čuvenog „kralja violine“ , kako su ga još nazivali. Prvi stav, Grave, obilovao je sporim, gotovo plačućim tonovima violine, ali, u pojedinim delovima, gotovo ljutitim, u legatu povlačenjima gudala, kao i paralelnim kretanjima neobičnih sazvučja oslikala je avangardu tog vremena u kom je violinistkinja dodatno dočarava atmosferu sete slobodnijim, razigranim ritmom, na trenutke u potpunoj piano dinamici. Na redu je Allegretto poco scherzoso, koji donosi topao, sunčani dan, takođe, intonacija koja je na ivici, zbog kompozitoreve zamisli daje poseban utisak popodneva koji se bliži kraju, kao i slična sazvučja iz prvog stava koja nas uvode u „zemlju čuda“. Finale con brio svojim početkom u detache tehnici ostavlja utisak nervoze, traženja, „hvatanja“ momenta, ako tako možemo reći, sa povremenim pizzicatom, kojim naša violinistkinja ostavlja bez daha.

Nakon ostavljanja pod izvesnom impresijom da li je sve bila samo fantazija, puki san, ili se komad odigrao, tj. odsvirao pred našim očima i ušima, slede rustične, pomalo sanjalačke Poeme op. 25, francuskog kompozitora Ernesta Šosona(1855- 1899), zvučne i pitoreskne kao i francuski saloni u kakvim je inače Šoson i svirao. Duži klavirski solo, sa harmonijama poput stare, trošne kuće, „šunja“ se kroz mrak i splet „tamnih“ sazvučja, dok violina, niotkuda, neokrnjena, nežna poput device, ne „ispliva“ na površinu naizgled mirnog ogledala vode. Naravno, duo poput ovog diše kao jedno, i ne samo to, već se svaka fraza, promena, takt, akord zajedno nadovezuju jedno na drugo, poput divljeg bršljana na ogradu. Violina svoj vrhunac mnogobrojnim pasažima doživljava dok se bori sa prepletenom mrežom gusto struktuiranih akorada, i izbija na „svetlost“ dana. Zanimljivo je pomenuti i orijentalni prizvuk koji se može čuti u središnjem delu kompozicije koja joj daje poseban dojam i izmiče van tradicionalnih dimenzija vremena i prostora.

O trećoj kompoziciji ne mora zaista biti mnogo reči, u pitanju je Rihard Štraus, Valcer, prerada za violinu I klavir. Sve što se može reći je: efektno, sažeto i jasno, lepo, odsvirano po rasporedu baš kad i baš kako treba, virtuozno, sa svim svojim bravuroznim elementima.

Poslednja kompozicija na repertoaru bila je Fantasie Brillante sur “Faust de Gounod”(Faust fantazija) poljskog kompozitora Henrika Vijenjavskog(1835-1880), impozantnog stvaraoca i violiniste za kog se smatra da je najveći violinista posle Paganinija. Tragičan početak klavira koji najavljuje mistično, metafizično stanje, kako okolnosti, pritom i svesti koje direktno oslikavaju stanje glavnog junaka u ovom izvođenju, vrlo muzikalno, majstorski vešto oslikano, kao kakav odličan slikar na belom platnu. Slivanje melodija oba instrumenta jasno dočarava napetu atmosferu, sa retkim, vrlo kratkim delićima radosti. Smenjivanje odseka, iz sporih u sasvim ili umereno brze govori o promenama raspoloženja, koje inače dve umetnice prenose, kako dojmom svog vrhunskog muziciranja, tako i izrazom lica poput glavnog junaka koji, inaše poznat i širem auditorijumu “prodaje” dušu đavolu u zamenu za neograničeno, potpuno znanje o svemu, kao i hedonizmu svake vrste.

Neviđene ovacije ovaj fantastični duo je doživeo na kraju svog izvođenja, tako da su, na poziv publike “na bis” izvele meksičku serenade za violinu i klavir kao savršen kraj već divnog koncerta a ujedno i večeri. Oduševljenje publike, kao i zadovoljstvo i sreća iste ispratile su poslednje akorde i ove kompozicije, koncert je završen i obe umetnice su uz buran i gromoglasan aplauz, kao i pregršt cveća kakvom dolikuje ova prilika, ispraćene sa scene Guarnerius-a.

dejana

Dejana Goločevac je rođena u  Beogradu u porodici muzičara. Završila je Muzičku školu ‘Dr Vojislav Vučković’ u klasi svog oca Jovana Goločevca.  Sa 14 godina postala je student Fakulteta za muziku i scenske umetnosti u Beču, gde je diplomirala i magistrirala u klasi prof. Michaela Frischenschlagera. Bila je stipendista Fondacije za razvoj naučnog i umetničkog podmlatka Srbije od 1987. do 1999. i Fondacije ‘Klueber’ iz Lucerna (Švajacarska).

Za vreme školovanja u Beogradu osvojila je niz nagrada: I republičke i savezne nagrade na takmičenjima učenika i studenata muzike 1986. i 1989, I nagradu na Festivalu muzičkih škola Srbije 1987, III i I nagradu na Međunarodnom takmičenju mladih violinista  ‘Jaroslav Kocijan’ u Usti nad Orlici (Česka) 1986. i 1987. Bila je finalista Međunarodnog takmičenja mladih violinista  ‘Jehudi Menjuhin’ 1989, osvojila je II nagradu na takmičenju  ‘Mikelanđelo Abado’ 1992. u Sondriju (Italija), Specijalnu nagradu za usavršavanje mladih talenata na Takmičenju ‘Pablo de Sarasate’ 1993. u Pamploni (Španija), I nagradu na Međunarodnom takmičenju  Muzičke omladine u Beogradu 1996; bila je polufinalista Međunarodnog takmičenja ‘Tibor Varga’ u Sionu (Švajcarska) 1998. i dobitnik III nagrade na austrijskom takmičenju ‘Gradus ad Parnassum’ 1999. godine. Dobitnik je Oktobarske nagrade grada Beograda za učenike 1987.godine.

Nastupala je na brojnim koncertima, najčešće sa sestrom Tatjanom Goločevac. Svirala je kao solista sa Beogradskom filharmonijom 1997, 1997 i 1998., više puta sa Simfonijskim orkestrom RTS i Umetničkim ansamblom Vojske RS ‘Stanislav Binički’, Sarajevskom filharmonijom 2001, sa kamernim orkestrima ‘Sofijski solisti’ u Plevenu 1997, ‘Gudači sv. Đorđa’ (na BEMUS-u 1996,1997. i otvaranju Međunarodnog takmičenja Muzičke omladine 2001) i kamernim orkestrom Argua iz Švajcarske. Gostovala je u Švajcarskoj, Bugarskoj, Rusiji, Austriji, na Sardiniji i u gradovima bivše Jugoslavije.

Od septembra 2006. je stalni član bečke  ‘Volksoper-e’.

jasna

Jasna Tucović je rođena u Beogradu. Diplomirala i magistrirala klavir na FMU u klasi prof. Nevene Popović. Specijalizirala je kamernu muziku u klasi prof. Olivere Đurđević. Trenutno je doktorand kamerne muzike na FMU u Beogradu. Usavršavala se na majstorskim kursevima Paula Gulde i Pavela Nersesjana.

Osvajala je nagrade na domaćim i međunarodnim takmičenjima kao solista i član kamernog ansambla:  III nagradu u Strezi (Italija) 1991, III nagradu u Rimu 1993., II nagradu na takmičenju posvećenom Francu Šubertu u organizaciji EPTA Srbije u Beogradu 1997. godine i I nagradu na takmičenju Petar Konjović u Beogradu 1998. godine.

Sarađivala je sa istaknutim domaćim i stranim umetnicima i ansamblima i održala niz koncerata u zemlji i inostranstvu (Italija, Francuska, Rumunija, Austrija). Učestvovala je na festivalima: BEMUS, Tribina kompozitora, Budva Grad Teatar, Controcanto u Rimu itd.

Vanredni je profesor na Katedri za kamernu muziku FMU u Beogradu.

[ratings]

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *